Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Βιοκεντρισμός

Η ΝΕΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ ΦΟΒΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.



Υπάρχει μετά θάνατον ζωή; Το ερώτημα είναι αρχέγονο & απασχολεί τους ανθρώπους από τότε που ενεπλάκησαν σε αυτήν την ανόητη περιπέτεια του θανάτου. Σε αυτό το ερώτημα ήρθε να απαντήσει ο Ιησούς Χριστός πριν από 2000 χρόνια. 
Σήμερα σε αυτό το ερώτημα απαντάει & η επιστήμη. Ας δούμε τα εξόχως ενδιαφέροντα που διαβάζουμε στο Athensmagazino:
 
Η καινούργια προσέγγιση στο μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου λέγεται Βιοκεντρισμός, και προέρχεται τόσο από το χώρο της κβαντοφυσικής και της θεωρίας των παράλληλων συμπάντων, όσο και από τον ίδιο τον Αϊνστάιν.
Σύμφωνα με ένα από τα θεμελιώδη αξιώματα της επιστήμης, καμίας μορφής ενέργεια δεν χάνεται. Δεν δημιουργείται και δεν καταστρέφεται απλά υπάρχει. Ξεκινώντας από αυτό, και με δεδομένο ότι ο εγκέφαλος, είναι μια τεράστια γεννήτρια ενέργειας, οι επιστήμονες καλούνται να απαντήσουν στο τι γίνεται αυτή η ποσότητα ενέργειας, όταν ο εγκέφαλος σταματήσει λόγω θανάτου να λειτουργεί. Είναι πιθανόν να μεταβιβάζεται σε ένα παράλληλο σύμπαν;
Για τους μελετητές, η θεωρία των παράλληλων συμπάντων, είναι μια πραγματικότητα πολύ πιο αντικειμενική από αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα δεδομένου ότι έννοιες όπως ο χώρος και ο χρόνος, θεμελιώδεις όσον αφορά την προσέγγιση μας απέναντι στην πραγματικότητα, δεν υφίστανται όπως τις αντιλαμβανόμαστε.
Οτιδήποτε ο εγκέφαλος επεξεργάζεται και χρησιμοποιεί σαν πληροφορία, είναι απλά ένα εργαλείο κατανόησης ενός συγκεκριμένου χωροχρόνου μιας συγκεκριμένης πραγματικότητας. Κάτι που αποδεικνύεται από την ανικανότητα του εγκεφάλου, να κατανοήσει την ύπαρξη του συμπαντικού απείρου, εφ' όσον ο προγραμματισμός του, του καθιστά κατανοητά μόνο τα πεπερασμένα σύνολα.
Σε ένα σύμπαν χωρίς χώρο και χρόνο (με τις έννοιες που εμείς τους δίνουμε) όπως στην ουσία έχει αποδειχτεί ότι είναι το σύμπαν, η έννοια του θανάτου, του τέλους, πολύ απλά δεν υφίσταται λένε οι ειδικοί. Υφίσταται η εμπειρία του θανάτου, όπως τον βιώνουμε με το συγκεκριμένης λειτουργίας εγκέφαλο μας, αλλά κατά πόσο αυτή η εμπειρία, ανταποκρίνεται σε μια αντικειμενική πραγματικότητα, για την οποία δεν έχουμε εργαλεία κατανόησης;
Ο ίδιος ο Αϊνστάιν είχε παραδεχτεί με αφορμή το θάνατό ενός φίλου του, του Μπέσο:«Ο Μπέσο έφυγε από αυτόν τον παράξενο κόσμο, λίγο πριν από μένα. Αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα. Άνθρωποι σαν κι εμάς, γνωρίζουμε ότι ο διαχωρισμός ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, είναι απλά και μόνο μια πεισματάρικη ψευδαίσθηση».
Σύμφωνα με τη μελέτη των επιστημόνων, η αθανασία δεν είναι μια διαρκής ύπαρξη σε έναν κόσμο δίχως τέλος γιατί πολύ απλά σαν έννοια, κατοικεί έξω από την έννοια του χρόνου όπως τον ξέρουμε. Σε έναν κόσμο έξω από την αντιληπτική μας ικανότητα, κι από ότι θεωρούμε πραγματικό και μη.

Όσο δεδομένη είναι η περιορισμένη μας ικανότητα στον προσδιορισμό της πραγματικότητας άλλο τόσο είναι και η ικανότητά μας στον προσδιορισμό της μη πραγματικότητας. Αυτής που δεν περιορίζεται από το χώρο, το χρόνο και τους νόμους ενός χιλιοστού του σύμπαντος, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρη την δημιουργία και τις παράλληλες, άπειρες όπως και ο χωροχρόνος, μορφές της.
Εμείς να επισημάνουμε δυό πραγματάκια για τις μορφές & την ποιότητα της ενέργειας που συσσωρεύει ο καθένας από εμάς με τις σκέψεις του & τα έργα του.
Η Ιστορική μνήμη έχει καταγράψει καλές & κακές δράσεις. Μετά από 2500 χρόνια όλοι θυμούνται τον Σωκράτη για παράδειγμα προς μίμηση. Ολοι αναγνωρίζουν την άδικη εκτέλεσή του & αναγνωρίζουν τα δίκαιά του. Ελάχιστοι όμως θυμούνται τα ονόματα των Δικαστών & κατηγόρων του, κυρίως οι Ιστορικοί & φιλόλογοι.
Ολοι επίσης θυμούνται τον Νέρωνα για παράδειγμα προς αποφυγή. Οσον αφορά τους άσημους, αυτοί είναι γνωστοί στους ανθρώπους του περιβάλλοντός τους οι οποίοι θυμούνται τους μεταστάντες, άλλους θετικά & άλλους αρνητικά ανάλογα με την ενέργεια που παρήγαγαν & η οποία όλα δείχνουν ότι τους ακολουθεί. Ολα δείχνουν ότι Υπάρχει. Αλήθεια πόσο τεριαστά είναι όλα αυτά με τα κείμενα της Διδασκαλίας του Χριστού & των Αποστόλων; Διαβάζοντας το παραπάνω κείμενο αυθόρμητα μου ήρθαν στο μυαλό τα λόγια του Αποστόλου Παύλου που είπε ότι αρπάχθηκε μέχρι τον τέταρτο ουρανό & είδε & άκουσε ότι ανθρώπου μάτι δεν μπορεί να δει & ανθρώπου αυτί δεν μπορεί να ακούσει. Ανθρώπου μυαλό δεν μπορεί να φανταστεί. 
Και μετά σε άλλο πάλι σημείο λέει: "όλα μου επιτρέπονται, αλλά δεν με συμφέρουν όλα..." Τι να είχε υπόψη του ο Παύλος όταν έλεγε ότι δεν τον συμφέρουν όλα; Μήπως την κάποια αρνητική ενέργεια που παράγουν ορισμένες δραστηριότητες, έργα, σκέψεις & λόγια η οποία δεν καταστρέφεται; Μήπως με αυτήν την ενέργεια έχει να κάνει η μετάνοια; η εκ΄των υστέρων νόηση; Μήπως η μετάνοια, η εκ των υστέρων νόηση, είναι η σκέψη που καταστρέφει την όποια αρνητική ενέργεια πριν αυτή αποθηκευτεί στο όποιο Σύμπαν;
Τελικά μήπως με άλλα λόγια ο Χριστός & οι Απόστολοι γι αυτά περίπου & για άλλα βεβαίως μας μιλούσαν; Για σκεφτείτε μέρες που είναι. Το παρελθόν υπάρχει στην ένοια της τέλεσης & δεν αλλάζει. Μπορεί όμως να καταστραφεί η ενέργεια που έχει παραχθεί, & είναι επιβλαβής για το Σύμπαν & για αυτόν που την παρήγαγε.
Ιάκωβος Τίγκας.
     

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου