Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

1. Οι Προάγγελοι του Ιησού Χριστού Απόλλων και Σίβυλλες, 2 Άγιον Φως. Σαράντα δύο ιστορικές μαρτυρίες (9ος-16ος αι.)

H άρρηκτη σχέση & συνέχεια του Αρχαίου Ελληνισμού & του δωδεκάθεου, με τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό

 Σχόλιο του αναρτήσαντα:
Νοιώθω βαθιά ευτυχής & αναπαυμένος, από την ώρα που διάβασα δύο τεκμηριωμένες προσεγγίσεις άλλου δικών μου διαισθητικών αντιλήψεων, που δεν εξωτερίκευα, είτε γιατί φοβόμουν ότι ίσως κάνω λάθος, είτε γιατί δεν γνώριζα επαρκώς τα στοιχεία που τις τεκμηριώνουν, είτε γιατί δεν εύρισκα λόγια να τις εκφράσω.
Αφορούν 1. την άρρηκτη σχέση & συνέχεια του Ελληνισμού με τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό & 2. το θαυμαστό γεγονός του Αγίου Φωτός με δύο προσεγγίσεις βιβλία του Αρχιτέκτονα Χάρη Σκαρλακίδη.
Είμαι διπλά αναπαυμένος καθώς γκρεμίζονται δύο ιδιοτελείς & εκ του πονειρού προσεγγίσεις-αντιπαραθέσεις, τόσον εκείνων που βάλλουν κατά του Χριστιανισμού, όσον & εκείνων που βάλλουν κατά του Αρχαιοελληνικού πνεύματος.
Ετσι λοιπόν & εγώ με την σειρά μου, μπορώ να αναδημοσιεύσω ακριβώς τις προσεγγίσεις όπως ο συγγραφέας τους τις έγραψε.
Ιάκωβος Τίγκας


ΟιΠροάγγελοι του Ιησού Χριστού Απόλλων και Σίβυλλες

Αγαπητοί φίλοι, το παρόν σύγγραμμα αποτελεί προϊόν μιας πολυετούς καιεπίπονης ερευνητικής προσπάθειας που είναι βασισμένη πάνω σε έγκριτες μαρτυρίεςαρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και Αγίων Πατέρων του Χριστιανισμού, αλλά και σεπλήθος αρχαιολογικών ευρημάτων και πολύτιμων χειρογράφων τα οποία προέρχονταιαπό τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου.
  
Στόχοςτου συγγράμματος είναι να αναδειχθεί η άγνωστη προφητική δράση του Απόλλωνοςστον αρχαίο ελληνικό κόσμο καθώς και οι λησμονημένοι χρησμοί των σοφώνΣιβυλλών, οι οποίες διατελούσαν ιέρειες στα μεγαλύτερα μαντεία του Απόλλωνος.

Η ζώσα παρουσία του Απόλλωνος στα δρώμενα του αρχαίου κόσμουβρίσκεται πάντοτε σε άμεση σχέση και αλληλεξάρτηση με την ταυτόχρονη δράση τωνυπολοίπων Ολυμπίων «θεών». Εισάγω σε παρένθεση την λέξη θεοί, διότιδεν υπήρξαν θεοί με την σημερινή έννοια του όρου, αλλά θεράποντες και υπηρέτεςτου Υψίστου Θεού.
Γιανα γίνει κατανοητή αυτή η προσέγγιση, κατά την διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίουθα διεισδύσουμε και θα εντρυφήσουμε σε ζητήματα όπως η οντολογική φύση τωνΟλυμπίων, η αποστολή τους πάνω στην γη, αλλά και η πνευματική τους σχέση με τονένα Θεό και Δημιουργό του σύμπαντος. Η σχέση αυτή αποτελεί στην ουσία και τηνσπονδυλική στήλη όλου του συγγράμματος.
Διότι,χάριν της πνευματικής κοινωνίας των Ολυμπίων και του Απόλλωνος με τον ένα Θεό,χάριν αυτής της θεϊκής μεταλήψεως από την Σοφία και το Πνεύμα του Θεού, κατέστηο Απόλλων ικανός όχι μόνον να προαναγγείλει με τις προφητείες του την Έλευσητου Ιησού Χριστού, αλλά συγχρόνως να εργαστεί και για την διάνοιξη της οδού τηςΕλεύσεώς Του.
Ησυγκεκριμένη δράση του Απόλλωνος και ο τρόπος που διατυπώνεται σ’ αυτές τιςγραμμές, ενδεχομένως να προκαλεί έκπληξη και απορία σε ένα μέρος των αναγνωστώνπου έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με μία τέτοια θεωρία. Και δικαιολογημένα,διότι η κατεστημένη άποψη γύρω από τους «θεούς» των Ελλήνων, τους κατατάσσειείτε στη σφαίρα του ανύπαρκτου και του φανταστικού, είτε στην κατηγορία τωναρνητικών δαιμόνων, ή στην κατηγορία πανάρχαιων ανθρώπων ή βασιλέων μειδιαίτερες δυνάμεις και ιδιότητες.
ΟιΟλύμπιοι, όμως, δεν υπήρξαν τίποτε από τα ανωτέρω. Αντιθέτως, όπως θαδιαπιστώσουμε από πλήθος ιστορικών καταγραφών, χειρογράφων και αρχαιολογικώνευρημάτων, υπήρξαν ένα μικρό μέρος των αγγέλων του Θεού, υπήρξαν ένααπειροελάχιστο μέρος της άπειρης πνευματικής ιεραρχίας του Δημιουργού. Αυτοί οιάγγελοι υπήρξαν οι οδηγοί του ελληνικού γένους και των Ελλήνων σοφών, οι οποίοισοφοί με την σειρά τους συνέβαλλαν τα μέγιστα στην πνευματική εξύψωση τηςανθρωπότητας, προετοιμάζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο εν αγνοία τους την Έλευσητου Ιησού Χριστού επί της γης.
Πριναπό την Έλευση του Χριστού, έπρεπε προηγουμένως ένα μέρος της ανθρωπότητας ναανέλθει σε μία ανώτερη πνευματική βαθμίδα, σε ένα ανώτερο σύστημα ηθικών αξιών.Έπρεπε η διδασκαλία του Θεανθρώπου να είναι οικεία στους ανθρώπους που θα τηνάκουγαν, διότι μόνον κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να γίνει κατανοητή,αποδεκτή, και να εξαπλωθεί εις τα πέρατα της οικουμένης. Σε αυτή την κατεύθυνσηεργάστηκαν οι Έλληνες φιλόσοφοι, η διδασκαλία των οποίων υπήρξε συγγενική προςτην διδασκαλία του Θεανθρώπου.
«ΟΙησούς Χριστός», γράφει ο εξέχων γερμανός καθηγητής J. Leipoldt, «με τηνανύψωση της προς πλησίον αγάπης στο ύψιστο ηθικό αξίωμα, απέρριψε κάθε ιουδαϊκόέθιμο, που ερχόταν σε αντίθεση προς αυτή, ενώ βρισκόταν πλησιέστερα προς τηνελληνική σκέψη, ιδιαίτερα προς την στωική» 1.
ΟΆγγλος W.R. Inge, Πρύτανις του Πανεπιστημίου του St Paul, γράφει ότι η χριστιανική σκέψη είναι στην ουσία «η συνέχειατης ελληνικής θρησκευτικής σκέψης και πρακτικής», καθώς και ότι «είναι αδύνατονα αποβάλει κάποιος τον Πλατωνισμό από τον Χριστιανισμό, χωρίς νακατακερματίσει τον δεύτερο» 2.
ΟΆγιος Ιουστίνος, στο έργο του Απολογία Α΄, καταγράφει ότι ο Σωκράτης,ο Ηράκλειτος και οι όμοιοι με αυτούς φιλόσοφοι υπήρξαν στην ουσία οι προΧριστού Χριστιανοί 3, ενώ ο Άγιος Αυγουστίνος διακηρύττει στοέργο του Εξομολογήσεις ότι η πλατωνική φιλοσοφία και ηχριστιανική θεολογία συμπίπτουν «όχι κατά λέξη, αλλά κατά πνεύμα» 4.
Καιπράγματι συμπίπτουν κατά πνεύμα, διότι η πηγή της έμπνευσης και για τουςΈλληνες φιλοσόφους και για τους Άγιους Πατέρες είναι κοινή: το Πνεύμα του Θεού.
Ηπροσφορά των Ελλήνων στην πνευματική εξύψωση της ανθρωπότητας, κυρίως μέσω τηςφιλοσοφίας και της ηθικής, λειτούργησε στην ουσία ως μία προεργασία καιπροετοιμασία για την Έλευση του Ιησού Χριστού. Εκτός όμως από την φιλοσοφία,εξίσου σημαντικές υπήρξαν και οι υπόλοιπες κατακτήσεις στον χώρο του πολιτισμούκαι των επιστημών.
Οδιάσημος Γάλλος ιστορικός του παγκόσμιου πολιτισμού, Will Durant, καταγράφει μερικέςαπό αυτές τις κατακτήσεις:

Δεν υπάρχει σχεδόντίποτε αιωνόβιο στον πολιτισμό μας, που να μην προέρχεται από την Ελλάδα:Σχολεία, γυμναστήρια, αριθμητική, γεωμετρία, ιστορία, ρητορική, φυσική,βιολογία, ανατομία, υγιεινή, θεραπευτική, διακοσμητική, ποίηση, μουσική,τραγωδία, κωμωδία, φιλοσοφία, θεολογία... ηθική, φιλανθρωπία, δημοκρατία.Υπάρχουν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου ελληνικές λέξεις, που αντιπροσωπεύουνμορφές πολιτισμού... Δεν υπάρχει τίποτε στον ελληνικό πολιτισμό που να μηνφωτίζει τον δικό μας πολιτισμό... Η ελληνική επιστήμη υπήρξε το μεγαλύτεροπνευματικό κατόρθωμα της ανθρωπότητας.
(Will Durant, ΠαγκόσμιοςΙστορία του Πολιτισμού, τόμ. Β΄, σελ. 4)

Έναςδεύτερος διαπρεπής ιστορικός, ο Bertrand Russel, διατυπώνει την απορία του αναφορικά προς την αιφνίδια άνοδοτου πολιτισμού στην Ελλάδα:

Σε ολόκληρη τηνιστορία τίποτε δεν είναι πιο εκπληκτικό ή τόσο δύσκολο να περιγραφεί όσοη αιφνίδια άνοδος του πολιτισμού στην Ελλάδα. (Bertrand Russel, Ιστορία τηςΔυτικής Φιλοσοφίας)

Τοίδιο διατυπώνει και η Γαλλίδα ακαδημαϊκός Jacqueline de Romilly, μέλος της ΓαλλικήςΑκαδημίας και καθηγήτρια του College de France:

Ναι, η Ελλάδα είναι ηχώρα των ανακαλύψεων... Μίλησαν για την ελευθερία· μίλησαν για την δημοκρατία·μίλησαν για την πρόοδο της επιστήμης· μίλησαν για την ενοχή, για τηνυπευθυνότητα, για την δικαιοσύνη· αλλά κάθε φορά ήταν η πρώτη σύλληψη αυτών τωνιδεών, με την διαύγεια και την καθαρότητα της πρώτης φοράς... Αυτή η επιθυμίανα κοινοποιήσουν, να διασαφηνίσουν, να αναζητήσουν από κοινού την αλήθεια,εξηγεί την ασύγκριτη έκρηξη, εκείνη την εποχή, όλων των επιστημών.
(Jacqueline de Romilly, Αγαπάμε τα Αρχαία Ελληνικά, σελ. 21-23)

Δενέχει άδικο η Jacqueline de Romilly που ομιλεί για μία«ασύγκριτη έκρηξη», ούτε ο Bertrand Russelπου θεωρεί απερίγραπτη και ανεξήγητη αυτήν την πολιτισμικήέκρηξη που συνέβη στην Ελλάδα πριν από δυόμισι χιλιετίες. Διότι, σε καμίαπερίπτωση, οι Έλληνες δεν είναι μία ανώτερη φυλή, ούτε ο πολιτισμός πουανέπτυξαν ήταν ένα επίτευγμα αποκλειστικά δικό τους, αλλά, όπως σοφά λέγει οΠλάτων στον Φίληβο, χρησιμοποιώντας ως ομιλούντα τον Σωκράτη, όλεςοι τέχνες και οι κατακτήσεις του ελληνικού πνεύματος
«ΘΕΩΝΜΕΝ ΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΔΟΣΙΣ»5,
 δηλαδήυπήρξαν μία δωρεά στους ανθρώπους από τους θεούς.
Μεάλλα λόγια, πίσω από την αιφνίδια άνοδο του πολιτισμού που έλαβε χώρα στηνΕλλάδα στα μέσα της 1ης π.Χ. χιλιετίας, πίσω από όλες αυτές τις πνευματικέςκατακτήσεις τις οποίες περιέγραψε στο προαναφερθέν απόσπασμά του ο Will Durant, υπάρχει ένα αόρατοαγγελικό επιτελείο το οποίο καθοδηγούσε και επιτηρούσε με αγάπη και σοφία·υπάρχει ένα αγγελικό γένος το οποίο υπηρέτησε όχι μόνον το γένος των Ελλήνων,αλλά όλο το ανθρώπινο γένος, και βεβαίως το σχέδιο του Πανάγαθου Θεού.
Αυτότο αγγελικό γένος, όπως εύστοχα καταγράφει ο αλεξανδρινός Πατέρας Κλήμης οΑλεξανδρεύς, είναι οι «κατώτεροι άγγελοι» οι οποίοι παρέδωσαν στους Έλληνες τηνφιλοσοφία με πρόσταγμα του ιδίου του Θεού:

ΑΥΤΌΣ (Ο ΘΕΟΣ) ΕΊΝΑΙΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΚΑΤΏΤΕΡΩΝ ΑΓΓΈΛΩΝ. ΔΙΟΤΙΕΊΝΑΙ ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΟΙ ΜΕ ΘΕΙΟ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟ ΠΡΟΣΤΑΓΜΑ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΤΑ ΕΘΝΗ.

 (ΚΛΗΜΗΣ, ΣΤΡΩΜΑΤΕΙΣ, 7, 2, 20)


Κατώτεροιάγγελοι ήταν αυτοί που παρέδωσαν στους Έλληνες την φιλοσοφία, σύμφωνα με τοναλεξανδρινό Πατέρα.
Αυτούςτους κατώτερους αγγέλους, ο Πλάτων στον Τίμαιο τούς αποκαλεί«κατώτερους θεούς», και συγχρόνως παιδιά του Αγαθού Δημιουργού, αναφερόμενοςβεβαίως στους Ολυμπίους.
ΟΚλήμης ο Αλεξανδρεύς θεωρούσε επιπλέον ότι «η ελληνική φιλοσοφίαείναι καθαρή εικόνα της αληθείας και θεία δωρεά που παραδόθηκε στους Έλληνες»6,καθώς και ότι ο ίδιος ο Θεός υπήρξε συγχρόνως ο χορηγός της Καινής Διαθήκης,αλλά και της Ελληνικής Φιλοσοφίας7.
Δενήταν όμως μόνον η ελληνική φιλοσοφία και θεολογία που λειτούργησαν ωςπροθάλαμος της χριστιανικής πίστης. Στην ίδια κατεύθυνση συνέβαλε και η ζώσαπαρουσία των Ελλήνων στην περιοχή της Παλαιστίνης 8 καιειδικότερα της Γαλιλαίας, στην οποία έδρασε ο Ιησούς.
Ηεπαρχία της Γαλιλαίας στην οποία γεννήθηκε, μεγάλωσε και δίδαξε ο Ιησούς, όπωςκαι οι γειτονικές επαρχίες της Δεκαπόλεως και της Περαίας, ήταν κατά την εποχήεκείνη πλήρως εξελληνισμένες, καθώς για διάστημα τριών αιώνων προ της Ελεύσεωςτου Χριστού ευρίσκοντο υπό την διοίκηση αρχικά των Πτολεμαίων και αργότερα τωνΣελευκιδών απογόνων της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ηελληνιστική περίοδος διήρκεσε στην Παλαιστίνη κατά την περίοδο 332-63 π.Χ.
Ηπλειονότητα λοιπόν των πόλεων της Γαλιλαίας, όπως και των άλλων επαρχιών πουσυνόρευαν με την Ιουδαία, ήταν ελληνιστικές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σ’αυτές κατοικούσαν μόνον Έλληνες. Στις ίδιες πόλεις κατοικούσαν Ιουδαίοι, Σύροι,Παλαιστίνιοι και Άραβες, όμως η οργάνωση των πόλεων και ο τρόπος ζωής ήτανελληνικά.
Αυτόακριβώς καταγράφεται και στο κάτωθι απόσπασμα από την Παλαιά Διαθήκη:

Επίσης με σύσταση τουΠτολεμαίου διατάχθηκαν οι γειτονικές ελληνικές πόλεις ναυποχρεώνουν τους Ιουδαίους να τηρούν τα έθιμα των Ελλήνων *. (Β' Μακαβαίων, 6,8)

Οι ίδιοι οι Ιουδαίοι καταγράφουν στην Βίβλο τους ότι γύρω από την Ιουδαίαυπήρχαν ελληνικές πόλεις. Η εποχή στην οποία αναφέρεται το απόσπασμα είναι περίτο 170 π.Χ. και ο κυβερνήτης που έδωσε την διαταγή να τηρούνται τα ελληνικάέθιμα ήταν ο Πτολεμαίος Δ΄.

Ακριβώςτην ίδια διαταγή, κατά την ίδια χρονική περίοδο, είχε δώσει και ο φιλέλληναςαρχιερέας των Ιουδαίων, Ιάσων, αυτή την φορά όχι για τις γειτονικές ελληνικέςπόλεις, αλλά για τις ίδιες τις πόλεις της Ιουδαίας:

Κι ο Ιάσων με τηνεξουσία που του δόθηκε υποχρέωσε τους συμπατριώτες του να ζουν όπως οιΈλληνες. (Β΄ Μακκαβαίων, 4, 10)

Ακόμηκαι οι ίδιοι οι Ιουδαίοι είχαν αρχίσει να ακολουθούν τον ελληνικό τρόπο ζωής. Οφιλέλλην αρχιερέας των Ιουδαίων, Yeshua, ο οποίος μετέτρεψετο όνομά του στο ελληνικό Ιάσων, ζήτησε από τον βασιλέα Αντίοχο τον Επιφανή τηνάδεια, αλλά και την βοήθεια του να μετατρέψει την Ιερουσαλήμ σε πόλη ελληνική.Και την έλαβε.
Κατ’αυτόν τον τρόπο ίδρυσε στην ακρόπολη της πόλης ελληνικό Γυμνάσιο, Παλαίστρα καιΕφηβείο και ώθησε τους «κράτιστους των εφήβων» ναακολουθούν τα ελληνικά ιδεώδη. Όπως καταγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη, την εποχήεκείνη (170 π.Χ.), οι έφηβοι Ιουδαίοι «έτρεχαν να συμμετάσχουν στηναπαγορευμένη από τον νόμο χορηγία της παλαίστρας, όταν τους καλούσε ο ήχος τουδίσκου. Περιφρονούσαν τις πατροπαράδοτες αξίες και εκτιμούσαν αφάνταστα τιςελληνικές τιμές» 9.
Δύοαιώνες, λοιπόν, πριν από την έλευση του Χριστού, η Ιερουσαλήμ είχε μετατραπείσε μία πόλη ελληνιστική. Βεβαίως, τα επόμενα χρόνια, η ελληνική ακμή εξασθένησεμε την επανάσταση των Μακκαβαίων, όμως ο ελληνικός σπόρος είχε ήδη πέσει σεολόκληρη την Παλαιστίνη· και ο σπόρος αυτός ωρίμασε στην Γαλιλαία την εποχή τουΧριστού.
ΟΆγιος Κύριλλος καταγράφει ότι κατά την εποχή του Χριστού, στις πόλεις τηςΓαλιλαίας κατοικούσαν Έλληνες.

Επειδή ευρίσκεταικοντά η χώρα των Ιουδαίων προς την χώρα των Γαλιλαίων και επειδή έχουν πόλειςκαι κωμοπόλεις γειτονικές μεταξύ τους οι Έλληνες και εκείνοι (οι Ιουδαίοι),έκαναν συχνές τις αναμίξεις, σύχναζαν δε οι μεν προς τουςδε. (Κύριλλος,Ερμηνεία εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, τόμ. 2, σελ.308)

Στιςελληνικές πόλεις της Γαλιλαίας και της ευρύτερης περιοχής του Ισραήλ αναφέρεταικαι ο Γάλλος ακαδημαϊκός Δανιήλ Ροπς:

Μέσα στον οργανισμότου Ισραήλ υπήρχε και ένα άλλο ξένο σώμα, οι ελληνικές πόλεις. Ένας αριθμός απόοικισμούς, πολλοί από τους οποίους σημαντικοί, ήταν ελληνικοί, όχι εβραϊκοί.Άλλοι είχαν ιδρυθεί την εποχή που οι απόγονοι των στρατηγών του ΜεγάλουΑλεξάνδρου, οι Λαγίδες από την Αίγυπτο και οι Σελευκίδες από την Συρία,κρατούσαν στα χέρια τους την Παλαιστίνη, όπου είχαν εγκαταστήσει διάφορουςδήμους με Έλληνες μετανάστες. Αποτελούσαν την Δεκάπολη, μία ομοσπονδία από δέκαπόλεις… ο Ίππος, η Γέρασα, η Πέλλα, τα Γάδαρα, η Φιλαδέλφεια… Και άλλεςελληνικές πόλεις είχαν ιδρυθεί στα παράλια, από την Πτολεμαΐδα, την παλιά Άκκαως την Γάζα. Η Καισάρεια, που ο Ηρώδης ο Μέγας μετέτρεψε σε πρώτο λιμάνι τηςΠαλαιστίνης, ήταν κατά τα τρία τέταρτα ελληνική. Και όταν ιδρύθηκε ηΤιβεριάδα 10, στις όχθες της λίμνης, τον πληθυσμό της τοναποτελούσαν Έλληνες στο μεγαλύτερο μέρος του… Η Σεπφωρίς, η πρωτεύουσα τηςΓαλιλαίας, ήταν στην ουσία και αυτή ελληνική πόλη. (Δανιήλ Ροπς, Ηκαθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη, σελ. 52-53)

Οιεξελληνισμένες πόλεις της Γαλιλαίας και ευρύτερα της Παλαιστίνης παρέμενανακμάζουσες και κατά την εποχή του Χριστού. Αν και οι πόλεις ευρίσκοντο υπόρωμαϊκή διοίκηση, το ελληνικό στοιχείο εξακολουθούσε να είναι κυρίαρχο και έναμεγάλο μέρος του πληθυσμού ήταν ελληνικής καταγωγής.
Τοαυτό συνέβαινε και με τους μαθητές του Χριστού οι οποίοι ήταν όλοι Γαλιλαίοιπλην ενός, του Ιούδα, ο οποίος ήταν Ιουδαίος 11. Οι Γαλιλαίοιμαθητές του Χριστού είχαν ρίζες ελληνικές - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήτανΈλληνες - και αυτό φανερώνεται όχι μόνον από την εξελληνισμένη περιοχή στηνοποία κατοικούσαν, ούτε από τα αρχαία ελληνικά ονόματά τους - Φίλιππος, Πέτρος,Ανδρέας, Σίμων, Ιωάννης (εκ του Ίωνας), Θωμάς (εκ του θώμα=θαύμα) - αλλά καιαπό την ακριβή γενεαλογία τους, η οποία καταγράφηκε στις αρχές του 3ου μ.Χ.αιώνα από τον Επίσκοπο Τύρου Δωρόθεο.
Ηκαταγραφή του Επισκόπου Δωροθέου, ο οποίος έζησε μεταξύ 2ου και 3ου μ.Χ. αιώνα,περιλαμβάνεται στην Χρονογραφία με τίτλο Chronicon Paschale 12 (εκδόσειςΒόννης και Βενετίας) και αποκαλύπτει ότι, όλες οι μητέρες των μαθητών τουΧριστού είχαν αρχαία ελληνικά ονόματα:

Ιεροκλεία, ημητέρα του Ιωάννη και του Ιακώβου
Σοφία, ημητέρα του Φιλίππου
Ρέα, ημητέρα του Θωμά
Ουρανία, ημητέρα του Βαρθολομαίου
Ευτυχία, ημητέρα του Ιακώβου του Αλφαίου
Χειροθεία,η μητέρα του Ματθαίου
Αμμία(=μητέρα), η μητέρα του Σίμωνος του Κανανίτη
Σελήνη, ημητέρα του Θαδδαίου
Ιωάννα(εκ του Ίωνα), η μητέρα του Πέτρου και του Ιακώβου,
(Στηνκαταγραφή του Δωροθέου, δεν αναφέρονται τα ονόματα
τηςμητέρας του Σίμωνα του ζηλωτή και της μητέρας του Ιούδα.)

Όσοναφορά στους πατέρες των μαθητών του Χριστού, στην καταγραφή του Δωροθέουπεριλαμβάνονται μερικές ακόμη αρχαίες ελληνικές ονομασίες όπως Διοφάνης,Σωσθένης, Άνδρων, Ζήνων, Αλφαίος, Ιωνάς (εκ του Ίωνας) και Ζεβεδαίος (εκ τουΖευς+Ιδαίος).
Στοσημείο αυτό θα ήθελα να επισημάνω ότι, διά μέσου των στοιχείων πουπαρουσιάζονται στην παρούσα ενότητα, δεν επιδιώκεται να ανακηρυχθούν οι Έλληνεςσε εκλεκτό ή περιούσιο λαό του Θεού. Αφενός μεν, διότι μία τέτοια θέση θα ήτανεπιζήμια, αφετέρου δε, διότι απέναντι στον Θεό όλοι οι λαοί και όλοι οιάνθρωποι είναι ίσοι.
Μέσωόμως των Γαλιλαίων Αποστόλων του Χριστού και μέσω της κοινής ελληνικής γλώσσαςστην οποία εγράφησαν τα Ευαγγέλια, δηλαδή μέσω της γλώσσας που ο ΜέγαςΑλέξανδρος εξάπλωσε μέχρι τα βάθη της Ασίας, έγινε ο Χριστιανισμός παγκόσμιαθρησκεία.
ΟΑπόστολος Θωμάς, ο οποίος διεκήρυξε την Αλήθεια του Χριστού χρησιμοποιώντας τηνελληνική γλώσσα, έφθασε μέχρι τα βάθη της Παρθίας και της Ινδίας βαδίζονταςπάνω στην ίδια λεωφόρο που, πριν από τέσσερις αιώνες, είχε διανοίξει ο ΜέγαςΑλέξανδρος.
ΟΑπόστολος Θωμάς, σύμφωνα με την καταγραφή του Δωροθέου, γεννήθηκε στηνΑντιόχεια13, οι γονείς του ονομάζονταν Διοφάνης και Ρέα, και ηαδελφή του Λυσία.
Επιπροσθέτως,όπως καταγράφει ο Άγιος Επιφάνιος, οι περισσότεροι απ’ αυτούς που πίστεψανστον Χριστό, ήταν κάτοικοι της ελληνιστικής πόλης Πέλλας, η οποία ευρίσκετοπλησίον του Ιορδάνη ποταμού. Η Πέλλα ανήκε διοικητικά στην Δεκάπολη τηςΠαλαιστίνης και έλαβε την ονομασία της προς τιμήν της γενέτειρας του ΜεγάλουΑλεξάνδρου.

ΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝΠΕΠΙΣΤΕΥΚΟΤΕΣ ΤΗΝ ΠΕΡΑΙΑΝ ΚΑΤ’ ΕΚΕΙΝΟ ΚΑΙΡΟΥ ΚΑΤΩΚΗΣΑΝ ΤΟ ΠΛΕΙΣΤΟΝ, ΕΝ ΠΕΛΛΗΤΙΝΙ ΠΟΛΕΙ ΚΑΛΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΔΕΚΑΠΟΛΕΩΣ ΤΗΣ ΕΝ ΤΩ ΕΥΑΓΓΕΛΙΩ ΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗΣ.
Πάντες όσοι επίστευσανστον Χριστό κατ’ εκείνον τον καιρό ως επί το πλείστον κατοικούσανστην Περαία, στην πόλη Πέλλα, η οποία συγκαταλέγεται στην Δεκάπολη πουαναφέρεται στο Ευαγγέλιο.
(Επιφάνιος, Πανάριον,τομ.1, σελ. 335)

Δικαίωςο Γερμανός Hans Lietzmann, ο εξέχων εκκλησιαστικός ιστορικός και καθηγητής τουΠανεπιστημίου του Βερολίνου, διεκήρυξε το 1936 στην αίθουσα της ΑκαδημίαςΑθηνών ότι:

«Ο Χριστιανισμός έγινεπαγκόσμια θρησκεία μέσω του Ελληνισμού».
(Πρακτικά ΑκαδημίαςΑθηνών, τ. 11, σελ. 249, 1936)

Δενέγινε όμως τυχαία ο Χριστιανισμός παγκόσμια θρησκεία μέσω του Ελληνισμού, αλλάδιότι κάποιοι εργάστηκαν στην κατεύθυνση αυτή· αφενός μεν οι Έλληνες σοφοί μετην προ Χριστού πνευματική τους προσφορά, οι Έλληνες Πατέρες με την μετάΧριστόν συνεισφορά και αυτοθυσία τους, αλλά και ένα αγγελικό γένος το οποίομπορεί να μην «δώρισε» την φιλοσοφία στους Έλληνες, όπως καταγράφει ο Κλήμης οΑλεξανδρεύς, αλλά αδιαμφισβήτητα καθοδήγησε και κατηύθυνε τις προσπάθειες τωναρχαίων σοφών, με τρόπο αγαθό, αθέατο και ταπεινό. Διότι όταν οι άγγελοιβοηθούν, δεν γίνονται αντιληπτοί.
Έναςαπό τους αγγέλους αυτούς είναι και ο Απόλλων, ο οποίος αποτελεί το κεντρικόπρόσωπο αυτού του συγγράμματος.
ΟΦοίβος Απόλλων, μαζί με τις ιέρειές του, Σίβυλλες, υπήρξαν οι πρώτοι προφήτεςτου Ιησού Χριστού, οι οποίοι δεν προανήγγειλαν μόνον την Έλευση και το ΣταυρικόΤου Μαρτύριο, αλλά ακόμη και την Τελική Κρίση των ανθρώπων κατά την Δευτέρα ΤουΠαρουσία.
Στοσημείο αυτό θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι, η θεωρία που ανάγει τους Ολυμπίους σεαγγέλους του Θεού, αν και ακούγεται νέα και ριζοσπαστική, στην ουσία δεν είναιούτε τόσο νέα ούτε τόσο ριζοσπαστική, διότι αποτελεί κατάκτηση του ελληνικούπνεύματος εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Τοπρώτο σύγγραμμα του κόσμου στο οποίο καταγράφεται η αγγελική φύση του Απόλλωνοςκαι των υπολοίπων Ολυμπίων, τυγχάνει να είναι και το αρχαιότερο σύγγραμμα τουκόσμου: τα έργα του Τρισμεγίστου Ερμή τα οποία, όπως θα εξακριβώσουμε στηνπορεία του βιβλίου, συνεγράφησαν πριν από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος σειερατική ιερογλυφική γραφή και διεσώθησαν στη χώρα της Αιγύπτου, η οποία έμεινεανέγγιχτη από τον μεγάλο κατακλυσμό.
Έναδεύτερο έργο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στο οποίο καταγράφεται ηαγγελική φύση των Ολυμπίων είναι το έργο Τίμαιος του Πλάτωνος,το οποίο κατά την γνώμη του γράφοντος είναι το σημαντικότερο έργο του κορυφαίουφιλοσόφου όλων των εποχών. Στο έργο αυτό, ο Πλάτων διατρανώνει την άποψη ότι οιΟλύμπιοι «θεοί» υπήρξαν στην ουσία ουράνιοι υπηρέτες του Υψίστου Θεού καικαθοδηγητές του ανθρωπίνου γένους.
Όλατα ανωτέρω στοιχεία αναλύονται στην πορεία του βιβλίου με σκοπό όχι απλώς ναπαραθέσουμε τις ένθεες διδασκαλίες του Πλάτωνος και του Ερμή, παραμένονταςστάσιμοι σε κάτι που συνεγράφη πριν από χιλιάδες χρόνια, αλλά με σκοπό ναπροχωρήσουμε ακόμη πιο πέρα φανερώνοντας ακόμη περισσότερες άγνωστες πτυχές τηςδράσης των Ολυμπίων, με την βοήθεια των επιστημών της αρχαιολογίας, τηςγλωσσολογίας, της ιστορίας, ακόμη και της γενετικής.
Τοπαρόν σύγγραμμα αποτελεί συνδυαστική πολλών επιστημών, διότι ένα τόσο σύνθετοζήτημα είναι χρήσιμο να προσεγγίζεται αφενός μεν με τρόπο κριτικό καιεπιστημονικό, αφετέρου δε με τρόπο πολύπλευρο και σφαιρικό.
Κατ’αυτόν τον τρόπο η θεματολογία του βιβλίου δεν περιορίζεται αυστηρά στονΑπόλλωνα και τις Σίβυλλες, αλλά επεκτείνεται και σε άλλες συγγενικές ενότητες,οι οποίες υποβοηθούν εις το να έχουμε μία πιο ολοκληρωμένη και σφαιρικήαντιμετώπιση των πραγμάτων.
Τοβιβλίο ολοκληρώνεται με την παράθεση της περίφημης προφητείας της Σίβυλλας τηςΕρυθραίας περί της Τελικής Κρίσης των ανθρώπων κατά την Δευτέρα Παρουσία τουΧριστού, αλλά και με ένα ειδικό κεφάλαιο που επικεντρώνεται στην σύνδεση αυτήςτης προφητείας με τα δρώμενα της σημερινής Παγκοσμιοποιημένης Εποχής και τωνεξελίξεων που αναμένονται.


Χάρης Κ. Σκαρλακίδης
Αθήνα,Ιούνιος 2005

ΠΗΓΗ: http://anakalipto.blogspot.com/2012/10/blog-post_4179.html#ixzz45WMkb9uB







ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

1. J. Leipoldt, Jesu verhaltnis zu Griechen und Juden,
Λειψία, 1941.

2. «The Legacy of Greece», κεφ. Religion, εκδ. Οξφόρδης.
3. «Και οιδιαβιώσαντες συμφώνως προς τον Λόγον είναι Χριστιανοί, ακόμη και αν εθεωρήθησανάθεοι, όπως εις τους Έλληνας μεν ο Σωκράτης και ο Ηράκλειτος και οι όμοιοι μεαυτούς». (Ιουστίνος, Απολογία Α΄, κεφ. 46, 3, εκδ.Γρηγόριος ο Παλαμάς)
4. Αυγουστίνος, Εξομολογήσεις,βιβλ. vii, κεφ. ix.
5. Πλάτων, Φίληβος,16 c.
6. «ΤΗΝΦΙΛΟΣΟΦΙΑΝ… ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΟΥΣΑΝ ΕΙΚΟΝΑ ΕΝΑΡΓΗ, ΘΕΙΑΝ ΔΩΡΕΑΝ ΕΛΛΗΣΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗΝ».(Κλήμης Αλεξανδρέυς, Στρωματείς, βιβλ. 1, κεφ. 2, 20)
7. «Ο ίδιοςΘεός είναι και των δύο Διαθηκών χορηγός, αυτός που έδωσε και την ελληνικήφιλοσοφία στους Έλληνες, μέσω της οποίας δοξάζεται ο Παντοκράτορας από τουςΈλληνες» (Κλήμης Αλεξανδρεύς,Στρωματείς, βιβλ. 6, κεφ. 5, 16)
8. ΗΠαλαιστίνη διαιρείτο σε τέσσερις επαρχίες: την Ιουδαία, την Σαμάρεια, τηνΠεραία και την Γαλιλαία η οποία καταλάμβανε το σημερινό βόρειο Ισραήλ.
*. Όλες οι μεταφράσειςτης Παλαιάς Διαθήκης προέρχονται από την έκδοση της Ελληνικής ΒιβλικήςΕταιρείας, ενώ οι μεταφράσεις της Καινής Διαθήκης προέρχονται από την έκδοσητης Αποστολικής Εκκλησίας της Ελλάδος.
9. Β΄Μακκαβαίων, 4, 14-15.
10. «Πολιτικήπρωτεύουσα της Γαλιλαίας τότε (την εποχή του Χριστού) ήταν η Τιβεριάδα, πόληελληνική».(Εγκυκλ. Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, λήμμαΓαλιλαία)
11. «Ήταν ομόνος Ιουδαίος μεταξύ των μαθητών του Χριστού, γιατί όλοι οι άλλοι κατάγονταναπό την Γαλιλαία.» (Εγκυκλ. Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα,λήμμα Ιούδας)
12. ΗΧρονογραφία Chronicon Paschale περιέχεται: α. στο δίτομο έργο Corpus Scriptorum HistoriaeByzantinae, τομ. II, Bόννη, εκδ. Weberi, 1828, και β. στηνέκδοση Βενετίας, τομ. II, 1729, σελ. 176.
13. Η Αντιόχεια,σύμφωνα με την γνώμη κάποιων ιστορικών υπήρξε η ωραιότερη πόλη του κόσμου καικατά την περίοδο της ακμής της είχε την ίδια ακτινοβολία με την Ρώμη ή τηνΑλεξάνδρεια. Η πόλη ιδρύθηκε το 293 π.Χ. από τον Σέλευκο Α΄ τον Νικάτορα, οοποίος για την αποίκισή της μετέφερε από την κοντινή Αντιγονεία 5000 Αθηναίουςκαι Μακεδόνες, και από άλλους οικισμούς Κρητικούς και Κυπρίους.

2. Άγιον Φως. Σαράντα δύοιστορικές μαρτυρίες (9ος-16ος αι.) 

Μια νέα οπτική στο ζήτημα της ιστορικότητας του θαύματος του ΑγίουΦωτός, φαίνεται να ξεκινά με το βιβλίο του Χάρη Σκαρλακίδη,με τίτλο: «Άγιον Φως. Σαράντα δύο ιστορικές μαρτυρίες (9ος-16ος αι.)».Πρόκειται για το βιβλίο ενός νέου επιστήμονα, ο οποίος παρουσίασε μια επίπονηεργασία με μοναδικό σκοπό «να παρατεθούν όλα εκείνα τα στοιχεία και οιμαρτυρίες που έρχονται από το μακρινό παρελθόν, αλλά και τη σημερινή εποχή, ώστεο καθένας να μπορεί να αξιολογήσει το θαύμα από μόνος του» [1].

Από το εισαγωγικό κείμενο του συγγραφέα, κρίναμειδιαίτερα αξιόλογα και παραθέτουμε τα εξής:
 «Πλήθος μαρτυριών σχετικά με το θαύμα καταγράφονται, επίσης, σεδιάφορες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο. Πολλές από αυτές είναι πραγματικάαξιόπιστες, όμως, κάποιες παρουσιάζουν ασάφειες και ανακρίβειες σε πρόσωπα καιημερομηνίες, καθώς και έλλειψη αναφοράς των πηγών και της απαραίτητηςβιβλιογραφίας […] Η πρώτη μου επαφή με το σύνολο γενικά των μαρτυριώνμου δημιούργησε πολλά ερωτηματικά και αμφιβολίες σχετικά με την αξιοπιστία καιτην αυθεντικότητά τους […] Ο μόνος τρόπος που υπήρχε για ναεξακριβωθεί η εγκυρότητά τους, ήταν να αναζητήσω τις αρχικές πηγές τους, δηλαδήτα πολύτιμα χειρόγραφα στα οποία είναι καταγεγραμμένες, καθώς καιτις πρώτες εκδόσεις τους. Σκοπός του παρόντος συγγράμματος δεν είναι η απλήπαράθεση κάποιων διηγήσεων και κάποιων ονομάτων, αλλά η επιστημονική παράθεσηόλων των σημαντικών μαρτυριών, η άρτια καταγραφή των πρωτότυπων κειμένων καιτων μεταφράσεών τους, και η παρουσίαση όλης της απαραίτητης βιβλιογραφίας.Αναγκαία κρίθηκε, επίσης, η παράθεση ακόμη και των ίδιων των χειρογράφων σταοποία περιέχονται οι σημαντικότερες διηγήσεις. Τα χειρόγραφα αυτά βρίσκονταιδιάσπαρτα σε μερικές από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου και ησυγκέντρωσή τους αποτελεί μια ιδιαιτέρως σύνθετη και χρονοβόρα διαδικασία. Ηπαράθεσή τους, όμως, κρίθηκε αναγκαία αφενός μεν για να μην υπάρχει καμιάαμφιβολία ως προς την εγκυρότητα των διηγήσεων, αφετέρου δε για ναδιευκολυνθεί η επαφή του αναγνώστη με τις πρωτότυπες πηγές των κειμένων. Γιατην εκπλήρωση αυτού του στόχου ήταν απαραίτητη μια περιοδεία του γράφοντος σεπολλές μεγάλες αλλά και μικρότερες βιβλιοθήκες, προς αναζήτηση χειρογράφων καιδυσεύρετων εκδόσεων»[2].

Το εξαιρετικά θετικό και πρωτότυπο στην περίπτωση του βιβλίου αυτού,είναι η διαβεβαίωση του συγγραφέα ότι κατέγραψε τις μαρτυρίες με τον πλέονδύσκολο αλλά και πιο έγκυρο τρόπο, αυτόν της αυτοψίας. Αυτό βεβαιώνεικαι στον Πρόλογο του βιβλίου, ο καθ. Ζήσης Θεόδωρος:
«Υπήρξε ευχάριστη έκπληξη για τον γράφοντα η διαπίστωση της εύρεσηςσαράντα δύο μαρτυριών, των περισσοτέρων αγνώστων, που καλύπτουν περίοδο οκτώαιώνων, δηλαδή από τον 9ο μέχρι τον 16ο αιώνα. Τις πληροφορίες αντλεί οσυγγραφέας από ειδικές σχετικές μελέτες Ελλήνων και ξένων ερευνητών και απόεπιτόπια έρευνα χειρογράφων σε πάμπολλες βιβλιοθήκες και γλώσσες για τηνεξακρίβωση και επαλήθευση των πληροφοριών» [3].
Το αποτέλεσμα είναι άκρως επιστημονικό και ικανοποιεί απόλυτα κάθεσύγχρονο άνθρωπο που έχει μάθει (και καλώς) να στηρίζεται σε πειστήρια και όχισε γενικολογίες. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι όχι μόνο η λεπτομερής καταγραφήτων τεκμηρίων (ο τόπος όπου βρέθηκε κάθε βιβλίο ή χειρόγραφο, οι εκδόσεις του,ο αριθμός καταλόγου αλλά και πολλές συνοδευτικές εικόνες), αλλά και η παράθεσητου κειμένου στην πρωτότυπη γλώσσα του χειρογράφου (λατινικά, αραβικά, ρωσικάκ.λπ.) και δίπλα η μετάφραση στη νεοελληνική.
Ο Χάρης Σκαρλακίδης έχει υπόψη του τη σχετικήβιβλιογραφία, εντυπωσιάζεται όμως από το γεγονός ότι «σημαντικά συγγράμματαή άρθρα […] παραθέτουν σχετικά μικρό αριθμό μαρτυριών, καθώς πολλέςσημαντικές διηγήσεις δεν έχουν καταγραφεί ποτέ.
Και προσθέτει:
«Κατά την ενασχόλησή μου με τη συλλογή των διαφόρων μαρτυριών,αδυνατούσα να φανταστώ το πλήθος και τη σπουδαιότητα των διηγήσεων που είχανπαραμείνει ξεχασμένες μέχρι την εποχή μας […] Πολλές από τιςδιηγήσεις είναι τόσο αναλυτικές και λεπτομερείς, που είναι σαν να μαςμεταφέρουν νοερά στον τόπο που τελείται το γεγονός. Πολύ μεγάλο ενδιαφέρονπαρουσιάζουν, επίσης, οι μαρτυρίες διακεκριμένων Αράβων και Περσών […]οι οποίες είναι εξέχουσας σημασίας διότι προέρχονται από μουσουλμάνους, ηθρησκεία των οποίων αντίκειται στην αποδοχή του θαύματος»[4].

Μία από τις πολλές εντυπωσιακές μαρτυρίες που καταγράφονται από τονσυγγραφέα, είναι αυτή του Πέρση al-Biruni (αλ-Μπιρουνί, 973-1048), οοποίος υπήρξε μία εξέχουσα επιστημονική φυσιογνωμία της εποχής του: «Ήταναστρονόμος, φιλόσοφος, μαθηματικός, φυσικός, […] και εκτιμάταιότι το επιστημονικό έργο του ξεπερνά τα 150 συγγράμματα, στα οποία καταπιάνεταισχεδόν με κάθε επιστήμη»[5].
Εδώ να προσθέσουμε ότι η δουλειά του κ. Σκαρλακίδηξεχωρίζει και από το γεγονός ότι δεν αρκείται σε μία παράθεση τίτλων καιπεργαμηνών, αλλά παραθέτει πειστικές λεπτομέρειες και βιβλιογραφία σχετικά μετο έργο του Πέρση λόγιου.
Αυτό όμως που εντυπωσιάζει περισσότερο, είναι η μαρτυρία του ίδιου του αλ-Μπιρουνί(το χειρόγραφο είναι στα αραβικά και παρατίθεται το κείμενο σε μετάφραση καιστην πρωτότυπη μορφή του):
«Σχετικά με το Σάββατο της Αναστάσεως λέγεται μια ιστορία η οποία εκπλήσσει τον ερευνητή των φυσικών επιστημώνκαι η αιτία της οποίας είναι αδύνατον να ανακαλυφθεί. Εάν δεν υπήρχε ομοφωνία των αντιπάλων [του θαύματος]και δεν αναφέρανε ότι το είδαν και οι ίδιοι, και ακόμη εξέχοντεςδιδάσκαλοι και άλλοι άνθρωποι δεν τα μεταφέρανε στα συγγράμματά τους,κάποιος θα μπορούσε να μην έχει καμιά εμπιστοσύνη […] Μαζί τουςφέρνουν λυχνάρια, που τα τοποθετούν επάνω, ενώ είναι ακόμη κλειδωμένος[ο Τάφος]. Οι χριστιανοί εντωμεταξύ έχουν ήδη σβηστά τα λυχνάρια και τιςδάδες τους και αναμένουν, μέχρι που αντικρίζουν μιακαθαρή λευκή φλόγα η οποία ανάβει μία κανδήλα […] κάποιοι σουλτάνοι έβαλαν στη θέση τουφιτιλιού ένα χάλκινο σύρμα για να μην ανάψει και να μην πραγματοποιηθεί αυτό [τοθαύμα]. Όταν όμως η φλόγα κατήλθε άναψε ο χαλκός. Η έλευση εκείνη την ημέρα αυτής της φλόγας από τον ουρανό, που επανέρχεταιστον συγκεκριμένο χρόνο και τόπο, γίνεται αφορμή να μένουμε έκπληκτοι»[6].
Σύμφωνα με τον κ. Σκαρλακίδη, ο Πέρσης επιστήμονας «δενθα έκανε λόγο για την ιστορία του Σαββάτου της Αναστάσεως εάν δεν υπήρχε‘’ομοφωνία των αντιπάλων’’ του θαύματος […] οι οποίοι ωςμουσουλμάνοι δεν το αποδέχονται, όμως, περιγράφουν το γεγονός με ομόφωνο καικοινό τρόπο. Και αυτό δείχνει να εντυπωσιάζει τον αλ-Μπιρουνί […] ηαναφορά του αποκτά διαφορετικό ειδικό βάρος επειδή στην ουσία μας μεταφέρει, ήκαλύτερα συγχωνεύει, τις διηγήσεις όλων αυτών των μουσουλμάνων που βίωσαν τοθαύμα, και των οποίων τα έργα δεν διασώζονται σήμερα» [7].
Δεν θα αναφέρουμε άλλες από τις εξαιρετικά πολύτιμες μαρτυρίες τουβιβλίου οι οποίες σίγουρα θα εντυπωσιάσουν, αλλά κλείνοντας, θα προσθέσουμεκάτι ακόμα: στο εν λόγω βιβλίο, ο συγγραφέας παραθέτει και τις μελέτεςειδικών επάνω στη «Μηχανική των θραύσεων», οι οποίοι εξέτασαν την περίφημηρωγμή του κίονα, ο οποίος διερράγη και ανεφλέγη από το Άγιο Φως το έτος 1579μ.Χ.[8]! Φυσικά, τα πορίσματα των επιστημόνων δεν έχουνσκοπό να αποδείξουν ότι όντως το Άγιο Φως δημιούργησε τη ρωγμή, όμωςπαρουσιάζουν τρομερό ενδιαφέρον τα όσα ισχυρίζονται οι ειδικοί για τις αιτίεςπου μπορεί να την προκάλεσαν.
Θα σταματήσουμε εδώ την παρουσίαση τουπονήματος αυτού, μοναδικό στο είδος του. Αποτελεί μια εξαιρετικά προσεγμένηέκδοση, η οποία κυκλοφορεί σε άλλες πέντε γλώσσες (αγγλικά, ρωσικά, ισπανικά,ρουμανικά και σέρβικα). Είναι μια ιστορική παρουσίαση πλούσια σε πληροφορίεςκαι άλλο υλικό (σχεδιαγράμματα, φωτογραφίες, γκραβούρες κ.ά.), και σαφώς αξίζεινα το αποκτήσει όποιος ενδιαφέρεται για την ιστορικότητα αυτού του ξεχωριστούαπό κάθε άποψη γεγονότος, του θαύματος του Αγίου Φωτός.

Σημειώσεις

[1] Σκαρλακίδης Χάρης, «Άγιον Φως.Σαράντα δύο ιστορικές μαρτυρίες (9ος-16ος αι.)», εκδ. Ελαία, Αθήνα 2010,σελ. 12 (επίσης, ο ίδιος μας λέει ότι «έχει παραστεί σε αυτή τηντελετή [του ΑγίουΦωτός στα Ιεροσόλυμα] δέκα συνολικά φορές»).
[2] Σκαρλακίδης, «Άγιον Φως…»,ό.π., σελ. 14-15.
[3] Σκαρλακίδης, «Άγιον Φως…»,ό.π., σελ. 10 (στον Πρόλογο του καθηγητή Θ. Ζήση).
[4] Σκαρλακίδης, «Άγιον Φως…»,ό.π., σελ. 14.
[5] Σκαρλακίδης, «Άγιον Φως…»,ό.π., σελ. 76.
[6] Σκαρλακίδης, «Άγιον Φως…»,ό.π., σελ. 80-81.
[7] Σκαρλακίδης, «Άγιον Φως…»,ό.π., σελ. 82.
[8] Σκαρλακίδης, «Άγιον Φως…»,ό.π., σελ. 219 και εξής.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου